Monitoring Kormorana (MKO) | rok 2025
Monitoring Kormorana (MKO) to program realizowany od roku 2015, którego celem głównym jest ocena wielkości krajowej populacji kormoranów Phalacrocorax carbo. Podstawową metodą stosowaną w programie jest liczenie gniazd w znanych koloniach tych ptaków oraz wyszukiwanie nowych kolonii. Dodatkowym celem programu jest dostarczanie danych do Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku (HELCOM), poprzez wyodrębnianie wyników liczenia kormoranów na Wybrzeżu Morza Bałtyckiego, rozumianym jako pas 10 km od brzegu wód morskich (w tym wód wewnętrznych).
W 2025 skontrolowano 85 stanowisk zlokalizowanych na 80 powierzchniach 10x10 km.
Liczebność i rozmieszczenie
W roku 2025 gniazdowało w Polsce łącznie 27 593 par kormorana w 75 koloniach (w granicach 73 powierzchni 10x10 km). Mimo corocznych wahań, liczebność populacji lęgowej kormoranów w latach 2015–2025 pozostawała na stabilnym poziomie. Największa kolonia (5830 par) w roku 2025 znajdowała się na wyspie Chełminek na Zalewie Szczecińskim. W okresie badań odnotowano wzrost areału lęgowego, choć nadal koncentruje się on w północnej Polsce.
Kolonie nadmorskie i śródlądowe
W roku 2025 kormorany gniazdowały w 8 koloniach nadmorskich, w których stwierdzono 10 550 gniazd (38,2 % populacji krajowej). Wśród nich znajdowały się 3 z 6 największych kolonii w Polsce, w których liczebność przekroczyła 1000 par.
Kolonie położone poza pasem nadmorskim odnotowały 1% wzrost liczebności względem roku ubiegłego. W sumie w koloniach śródlądowych gniazdowało 17 043 par kormoranów. Największą zaś była kolonia zlokalizowana nad Zbiornikiem Włocławskim (1660 par).
Widoczny jest wzrost liczebności w koloniach śródlądowych i lekki spadek w koloniach nadmorskich. Zmiany liczebności kormorana w koloniach położonych do 10 km od linii Wybrzeża morskiego oraz w pozostałej części kraju w wybranych latach. Dane od roku 2015 zebrano w ramach MKO, pozostałe dane Bzoma 2011, Bzoma i in. 2013, Krzywosz i Traczuk 2013, Bzoma – dane niepublikowane
