Monitoring Rzadkich Dzięciołów - Monitoring Ptaków Polski

Monitoring Rzadkich Dzięciołów (MRD) | rok 2021

Monitoring Rzadkich Dzięciołów (MRD) skupia się na monitorowaniu stanu populacji i zasięgu dwóch gatunków dzięciołów: trójpalczastego i białogrzbietego. Oba gatunki, jako jedne z najrzadszych ptaków leśnych gniazdujących w Polsce, wymagają specjalnego podejścia metodycznego.

W ramach prac terenowych w 2021 roku skontrolowano 185 powierzchni próbnych. W ramach tej puli skontrolowano 64 powierzchnie wylosowane dla dzięcioła trójpalczastego, 55 powierzchni wylosowanych dla dzięcioła białogrzbietego oraz 66 wskazanych dla obu gatunków.

Dzięcioł trójpalczasty Picoides tridactylus

Na powierzchniach dedykowanych dzięciołowi trójpalczastemu stwierdzono w roku 2021 łącznie 213 osobników tego gatunku: 92 w Karpatach i 121 w północno-wschodniej Polsce. Najwyższą liczbę osobników stwierdzono na powierzchni PB21 (Puszcza Białowieska) – 8 osobników oraz KZ43 (Karpaty Zachodnie) – 7 osobników.

W 2021 roku rozpowszechnienie dzięcioła trójpalczastego wyniosło 55% i było zbliżone do wyniku z roku 2020 (57%). Stwierdzono go na 72 powierzchniach (spośród 130) podczas przynajmniej jednej kontroli. Podobnie jak w ubiegłych latach, rozpowszechnienie dzięcioła trójpalczastego było znacząco wyższe w obszarach specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (64%) niż poza obszarami chronionymi w sieci Natura 2000 (37%). W latach 2011-2021 wskaźnik rozpowszechnienia dzięcioła trójpalczastego spadł o 10% w skali kraju, jednak tempo zmian wciąż kwalifikuje trend jako stabilny. Największy spadek rozpowszechnienia odnotowano na powierzchniach znajdujących się poza siecią OSOP Natura 2000. W roku referencyjnym (2011) wynosiło ono 54%, a w roku 2021 – zaledwie 37%.

Dzięcioł białogrzbiety Dendrocopos leucotos

Na powierzchniach dedykowanych dzięciołowi białogrzbietemu stwierdzono łącznie 353 osobniki tego gatunku: 175 na terenach górskich i 178 we wschodniej Polsce. Podobnie jak w latach ubiegłych najwyższą liczbę osobników stwierdzono na Roztoczu, w obrębie powierzchni RR01, gdzie zaobserwowano aż 16 osobników (w roku 2020 – 18 osobników). Wysoką liczebność odnotowano również na powierzchni PB20 położonej w Puszczy Białowieskiej, gdzie stwierdzono 11 osobników.

W roku 2021 rozpowszechnienie dzięcioła białogrzbietego wyniosło 68% i było nieznacznie niższe od wyniku z roku 2020 (71%). Stwierdzono go na 82 powierzchniach (spośród 121) podczas przynajmniej jednej kontroli. Podobnie jak w ubiegłych latach (z wyjątkiem roku 2020), rozpowszechnienie dzięcioła białogrzbietego było porównywalne na powierzchniach położonych w OSOP Natura 2000 (68%) i poza obszarami chronionymi w sieci Natura 2000 (66%). Względem roku referencyjnego (2013) wskaźnik rozpowszechnienia dla dzięcioła białogrzbietego wzrósł o 5% w skali kraju, jednak tempo zmian kwalifikuje trend jako stabilny. W OSOP wskaźnik ten wzrósł o 3%, a poza OSOP jego wartość zwiększyła się o 7%.

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.