Metodyka - Monitoring Ptaków Polski

Metodyka

Fot. Zbigniew Kajzer

Podobnie jak w przypadku powierzchni próbnych (powierzchni, na których liczone są ptaki), to, co jest liczone (śpiewające samce, samice wodzące młode, wszystkie osobniki, zajęte terytoria/gniazda) i w jaki sposób mocno zależy od specyfiki gatunku i różni się w poszczególnych podprogramach. W ramach cenzusów (monitoringi obejmujące grupę gatunków rzadkich) i w niektórych podprogramów gatunków średniolicznych (np. MFGP, MPD) jednostką jest para lęgowa (względnie gniazdo lub zajęte terytorium), natomiast w innych monitoringach (MPPL, MPM) jednostką częściej będzie osobnik. Tam, gdzie liczone są zajęte stanowiska, pary lęgowe lub gniazda, zazwyczaj obserwatorzy wykonują kontrolę całych powierzchni (np. MFGP), odpowiednich siedlisk (MLK, MDU) lub kolonii lęgowych (MSL, MMC). Tu wynikiem kontroli jest liczba par lęgowych/terytoriów.

W innych przypadkach, ptaki mogą być liczone wzdłuż wytyczonych wcześniej transektów (podprogramy: MPPL i MPM) lub z kilku (9 lub 12, zależnie od podprogramu) punktów obserwacyjnych (MPD, MRD, MLSL, MRD, MPD). Osobniki na liczeniach prowadzonych wzdłuż transektów notowane są w kilku strefach odległości umożliwiając ocenę tzw. funkcji wykrywalności (spadku wykrywalności gatunku wraz z odległością od obserwatora), natomiast w ramach monitoringu sów i rzadkich dzięciołów stosowana jest stymulacja głosowa, podnosząca znacznie prawdopodobieństwo wykrycia terytorialnych ptaków.

W programach MPPL i MPM obserwatorzy liczą wszystkie gatunki ptaków, natomiast pozostałe programy  obejmują jeden gatunek docelowy lub grupę kilku (2-12) gatunków (MFGP, MPD, MRD).

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.